Haar reactie

Gepubliceerd op 4 juni 2018 18:00

Zijn stress

Vooraf was het een hele uitdaging. Op een kleine boot het A3-blad strategisch leggen dat ze het plots zou zien liggen en mijn gsm/laptop zodanig strategisch zetten dat het geheel gefilmd werd. Dat was aanvankelijke de bedoeling...

Nu besliste het lot er anders over. Een grauwe dag met wat wind zorgde ervoor dat het blad buiten leggen geen optie was. Dat gecombineerd met het feit dat het roer constant moest vastgehouden worden met de stroming, maakte het aanzoek er niet gemakkelijker op. Vermits ik het A3-blad had voorzien met als datum 30 mei 2018, moest ik het die dag vragen.

Het aanzoek

Gelukkig was 30 mei de dag dat Kelly besloot haar te douchen (of toch iets dat er op leek met het douchesysteem op de boot). Terwijl zij in het ruim haar douche nam, ging ik achteraan mijn papier en de ring halen. Ik had die daar verstopt in een kastje met de tuinslang. Het papier legde ik op het dashboard en de ring bij mij aan het roer.

Toen zij klaar was met douchen, probeerde ik op de grens van Portugal en Spanje te blijven varen (leuk om het op een grens van land en tijd te doen, al wisten we dat laatste pas later...). Toen kwam ze naar boven...

Haar reactie

Ik deed alsof ik van niets wist en voer voort alsof er niets op het dashboard lag. Plots ging Kelly terug naar beneden, terwijl ze het had zien liggen. Ik maakte haar daar attent op en ze zei: "Kan dat niet even wachten tot ik klaar ben?" Ze had dus niet door dat het het aanzoek was en maakte haar verder klaar.

Toen ze naast mij kwam zitten, begon haar euro te vallen en geïnteresseerd begon ze het A3-blad te bestuderen. De traantjes en het ongeloof stonden in haar ogen en toen ik het aanzoek deed met de ring, rolden de traantjes van geluk over haar wangen en stelde ik dé vraag. Haar antwoord: "Ma gij zotteke, tuurlijk wil ik dat!".

Het feest nadien

Op de boot hadden we enkel wijn ingekocht, aangezien ze bij het kopen van cava of champagne achterdochtig zou geweest zijn. Toch hadden we iets met wat bubbels: Mateus Rosé. De fles is eraan gegaan.

's Middags meerden we aan in Cheles, de naam van onze boot en een dorpje in Spanje. Na een wandeling van 3km kwamen we in het dorp en zochten we iets om te eten. Stomverbaasd waren we toen we zagen dat alles al dicht was om 14u45. Toen we onze gsm raadpleegden, zagen we dat we terug op Brusselse tijd zaten. Wij waren vergeten dat het uur weer opschoof van het moment dat we aanmeerden en we middenin de siësta op zoek gingen naar eten. Het werd een lunch van voorverpakt brood met confituur!

We zetten koers naar Luz, veel zuidelijker en terug in Portugal, in de hoop daar 's avonds goed te eten en het aanzoek te vieren. Na eerst in het dorp al wat aankopen te doen voor het ontbijt 's anderendaags, gingen we opnieuw naar het dorp om te gaan eten in het enige restaurantje van het dorp. Toen we binnenkwamen zaten er 4 mensen aan de toog die samen met de barman naar het stierengevecht aan het kijken waren. Toen hij aan ons tafeltje kwam en ik hem met handen en voeten naar de kaart vroeg, kregen we een heel botte "no". Wij dus terug naar het bootje ... om ons ontbijt te gaan eten. Van een feestdag gesproken!


«